FADİME ANLADİ ONİ

-
Temel evini satmak ister... Dursun:
- Alırım ama tek şartla; evi alacağım kadar borç para verirsen" der...

Temel, Dursun' a evi satar ve ev parası kadar da borç verir...

Az sonra Temel hafiften uyanır gibi olur ve Fadime'ye sorar:
- La' Fadime, cepte para kalmadı; ev de yok... Bu nasıl alış-veriş?...

- Temel'um bu senin yaptığın ev satışı değil, özelleştirme gibi bir şey

Kommentare

Kommentar veröffentlichen

Beliebte Posts aus diesem Blog

Vurulduk ey halkım, unutma bizi...

-
Bild
24 Ocak Dağ gibi karayağız birer delikanlıydık. Babamız, sırtında yük taşıyarak getirirdi aşımızı, ekmeğimizi. Arabalar şırıl şırıl ışıklarıyla caddelerden geçerken bizler bir mumun ışığında bitirdik kitaplarımızı. Kendimiz gibi yaşayan binlerce yoksulun yüreğini yüreğimizde yaşayarak katıldık o büyük kavgaya. Ecelsiz öldürüldük. Dövüldük, vurulduk, asıldık. Vurulduk ey halkım, unutma bizi... Yoksulluğun bükemediği bileklerimize çelik kelepçeler takıldı. İşkence hücrelerinde sabahladık kaç kez. İsteseydik, diplomalarımızı, mor binlikler getiren birer senet gibi kullanırdık. Mimardık, mühendistik, doktorduk, avukattık. Yazlık kışlık katlarımız, arabalarımız olurdu. Yüreğimiz, işçiyle birlikte attı. Yaşamımızın en güzel yıllarını, birer taze çiçek gibi verdik topluma. Bizleri yok etmek istediler hep. Öldürüldük ey halkım, unutma bizi... Fidan gibi genç kızlardık. Hayat, şakırdayan bir şelale gibi akardı gözbebeklerimizden. Yirmi yaşında, yirmi bir yaşında, yirmi iki yaşında, işkenceciler...
Mehr anzeigen

ÖĞRETİLMİŞ HAYATLAR YAŞIYORUZ

-
Hayatı erteliyoruz. Yaşıyoruz bir şekilde. Doğmuşuz bir kere, büyüyoruz. Sorgulamıyoruz yaşamımızı. Düşünmüyoruz hayallerimizi uzun uzun. İçimizden geleni yapmıyoruz dürüstçe. Çılgın fikirleri harekete geçirmiyoruz. Keyif aldığımız şeyleri koymuyoruz hayatımızın merkezine. İstediğimiz konuda eğitim görmüyoruz. Sevdiğimiz işte çalışmıyoruz. Düşündüğümüz şeyleri söylemiyoruz. Peşinden koşmuyoruz aşık olduğumuz kişinin. .... Hayalini kurduğumuz gibi yaşamıyoruz. Bir çoğumuz. Neden peki? Toplumun beklentileri. Kurallar. Makbul olanın önceden belirlenmiş olması. Genel kanıya uygun hareket. Güvenli adımlar. Para kazanma zorunluluğu. Hayatta kalma savaşı. Bizim için çizilmiş olan ideal yol. Standard yaşamlar. Çizgi dışı yasak. Sınırları zorlamak yok. Bizden ne bekleniyorsa onu yaşamalıyız. Peki ya aklımızın bir köşesinde yıllarca beklettiğimiz isteklerimiz, hayallerimiz, özlemlerimiz? Yapacağız elbet bir gün. "Hani Kaş'a yerleşip, dalmaya başla...
Mehr anzeigen

Gitmek

-
Bugünlerde herkes gitmek istiyor. Küçük bir sahil kasabasına, bir başka ülkeye,dağlara, uzaklara... Hayatından memnun olan yok. Kiminle konuşsam aynı şey... Her şeyi, herkesi bırakıp gitme isteği. öyle ''yanına almak istediği üç şey'' falan yok. Bir kendisi. Bu yeter zaten. Her şeyi, herkesi götürdün demektir. Keşke kendini bırakıp gidebilse insan. Ama olmuyor. Hadi kendimize razıyız diyelim, öteki de olmuyor, hani her şeyi yüzüstü bırakmak göze alınamıyor. Böyle gidiyor iste. Bir yanimiz ''kalk gidelim'', öbür yanımız "otur'' diyor. ''Otur'' diyen kazanıyor. O yan kalabalık zira. Is, güç, sorumluluk, çoluk çocuk, aile, güvende olma duygusu. En kötüsü alışkanlık. Alışkanlığın verdiği rahatlık, monotonluğun doğurduğu bıkkınlığı yeniyor. Kalıyoruz. Kuş olup uçmak isterken ağaç olup kök salıyoruz. Evlenmeler... Bir çocuk daha doğurmalar... Borçlara girmeler... Bir köpek bile bizi uçmakta...
Mehr anzeigen